Het was even zoeken in de Kwakel, om kwekerij Klein Mexico te vinden.
Toen wij, Heleen, Mechtild en ik het uiteindelijk gevonden hadden, arriveerden ook Anna en Carla. 
We stapten uit en keken om ons heen en ik denk dat we alle vijf hetzelfde dachten:
“ Waar zijn we in ’s hemelsnaam in terecht gekomen ”?
We stonden op een pad tussen de kwekerijen en gingen op zoek naar, ja naar wat eigenlijk?
Een eind verderop vonden we Rie en zij wist waar we heen moesten.
Ze bracht ons naar een grote schuur waar Jeannette, de eigenaresse, op ons wachtte.
Jeannette zou de rondleiding doen en de High Tea verzorgen.
Het wachten was nu nog op Sara. Ik dacht: ”een High Tea hier, hoe dan”?
Eenmaal compleet ging Jeannette ons voor over een bospad en arriveerden we bij een soort boshut.
Zo leuk en schattig, het leek wel een kabouterhuis.

Binnen brandde de kachel want buiten was het koud en regenachtig. We namen plaats op stoeltjes met zachte vachtjes. Het was heerlijk warm.
 Er stonden heel veel theesoorten klaar met bijzondere namen, maar enkelen van ons wilden toch liever eerst koffie. Met een grote ketel ging Jeannette aan de slag om ouderwetse opschenk koffie voor ons te maken. Het was allemaal zo kneuterig.


Ze serveerde er een zelf gemaakte taart bij: een Forest Moss Cake en later nog een; de Vlierbloesem yoghurt Scheptaart. Het smaakte allemaal heerlijk.

Voor de rondleiding begon, wilden we toch ook wel even een plasje doen, maar waar?
Daarvoor moesten we een heel smal bospad over, over een klein glibberig bruggetje en dan kwam je bij een nog kleiner kabouterhuisje. Oh jeetje moesten we daar in?

Anna ging eerst en met haar strakke rok in dat piepkleine hutje was het een kunst om niet om te vallen met emmer en al. Maar ze hield het droog en toen durfden wij ook wel.
Dat was ook weer een belevenis een plasje op een chemisch toilet.
Toen de rondleiding door het bos. Het bos wat nat, zompig en op sommige plaatsen glibberig. Maar Jeannette wist zoveel te vertellen van alle struiken, bloemen en bomen dat we de nattigheid even vergaten. Door een variatie van begroeiing is er in het Enge Bos een grote rijkdom aan inheemse flora en fauna. Het is een rustplek en uitvalsbasis voor vele vogels, insecten en kleine zoogdieren.



Er staat een wildcamera opgesteld en zo kan men zien wat er allemaal rondsnuffelt in het Enge Bos.
Gelukkig vinden de dieren het niet eng in het Enge Bos.
Weer terug bij het kabouterhuisje stookte Mechtild nog even de kachel op en werd de High Tea geserveerd. Niet op een etagère, maar Jeannette maakte het buiten klaar en één voor één werden de hapjes geserveerd. Het smaakte allemaal heerlijk.

Het werd later dan we normaal eindigen met een uitje, maar dat deerde niemand.
Na de mini wentelteefjes( reutjes hadden ze niet) en de geroosterde  stukjes appel was de High Tea afgelopen. Van Rie had kregen we op de valreep nog een glaasje wijn. Die fles had ze meegenomen van huis omdat ze jarig is geweest.

Eenmaal weer thuis heb ik mijn baggerschoenen bij de deur laten staan om te drogen en mijn broek met modder ging meteen de was in.
Het was een heel bijzonder uitje en we hebben genoten van begin tot het eind met dank aan Rie die ons hiermee echt heeft verrast.