We hebben uitgekeken naar  het uitje dat Rie zou organiseren in de Nieuwe Kerk in Amsterdam:  de eeuw van Juliana.
Wij zijn allemaal op een leeftijd dat we Juliana nog meegemaakt hebben als vorstin.
Tijdens de koffie in het Nieuwe Kafé ontmoeten we twee nieuwe dames die met ons komen kennis maken.
Eleonora en Marja komen beiden uit het chapter Haarlem, dus bekend met de Red Hat Society.
Als onze gids arriveert volgen we haar naar de tentoonstelling en zij weet boeiend te vertellen over het leven van Juliana.

Juliana was eigenzinnig, modern en wars van protocol, wat natuurlijk niet altijd in goede aarde viel.
Tijdens haar leven kreeg Juliana verschillende etiketten opgeplakt, maar of ze allemaal waar waren is de vraag.
Waarschijnlijk had Juliana het liefst een “normaal” leven willen leiden.
Maar helaas was daar geen sprake van.

Op wintersport in Garmisch-Partenkirchen ontmoette Juliana in 1936 de Duitse prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld.
Gezien de situatie in Duitsland was het natuurlijk de vraag hoe hij zich verhield tot de nazi’s, maar zelf zei hij daarover dat hij juist in Parijs was gaan wonen om het nazi-regime te ontvluchten. Later in het jaar verloofde het stel zich en op 7 januari 1937 trouwden ze.

Bernhard en Juliana gingen op Paleis Soestdijk wonen en kregen vier kinderen: Beatrix (1938), Irene (1939), Margriet (1943) en Marijke (1947). Marijke koos later haar tweede naam Christina als roepnaam. Margriet werd in Canada geboren, omdat Juliana daar tijdens de Tweede wereldoorlog naar uitweek. Bernhard verbleef toen in Engeland bij koningin Wilhelmina. Juliana had vanuit Canada onder meer contact met de Amerikaanse president F.D. Roosevelt en raakt zelfs goed bevriend met zijn vrouw, Eleanor Roosevelt. Ook na de oorlog bleef de relatie met de Amerikanen erg goed.

In 1947 en 1948 trad Juliana twee keer op als regentes, omdat haar moeder, koningin Wilhelmina, de werkzaamheden niet meer aan kon. Eind 1948 werd ze officieel koningin, toen haar moeder na achtenvijftig jaar afstand deed van de troon.

Na de rondleiding gaan we weer naar ’t Nieuwe Kafé voor de lunch.
Er is wat geharrewar met de tafels en stoelen omdat men niet genoeg plek had gereserveerd voor ons dertienen.
Maar uiteindelijk komt het goed en heeft iedereen een stoel.
Na de lunch krijgt Rie voor het organiseren van het uitje een beker met een “Red Birdie”erop, die helaas op de grond valt en breekt.
Dat was schrikken, maar we gaan op zoek naar een nieuwe beker.

Wat de volgende maand ons brengt weten we nog niet, omdat zich niemand heeft aangemeld om voor maart een uitje te organiseren.
We wachten met spanning af.