Omdat Puck uitviel om deze maand een uitje te organiseren, heb ik het voor mijn rekening genomen.
Enig tijd geleden kreeg ik van Tineke de tip voor het Majoor Bosshardt Museum.
Helaas kunnen we Tineke niet meer laten weten dat we haar tip hebben waargemaakt.
Maar ze heeft vast van bovenaf met ons meegekeken.

In het museum, midden in de rosse buurt, worden wij ontvangen door een vriendelijke mevrouw die meteen koffie aanbiedt.
Eerst krijgen wij een korte film te zien over het leven van de majoor.



Alida Bosshardt is geboren in 1913 in Utrecht en had zeer gelovige ouders. Op achttien jarige leeftijd wordt zij diepgeraakt door Gods liefde op een openluchtsamenkomst van het Leger des Heils.
Zij wordt heilssoldaat, lid van de kerk van het Leger des Heils en werkt in verschillende steden maar in Amsterdam is zij helemaal op haar plek.
Van het Leger des heils krijgt zij een eigen pand aan de Oudezijds Voorburgwal.
Het  huidige Majoor Bosshardt huis.
Zij hielp prostituees, daklozen en drugsverslaafden. Nam sommigen zelfs op in haar eigen huis.
De gids neemt ons mee naar het pand naast het museum waar de majoor woonde.
Het eerste stenen huis van Amsterdam.
We klimmen vier trappen omhoog. Wat een klim als je wat ouder bent. We zien er bedden staan waar zij mensen opving.
We luisteren naar stemmen, opnames van vrouwen die er opgevangen zijn.
Een  etage lager,  haar kamer, waar ze haar bureautje had staan, haar bed en een tafel. Meer had ze niet nodig.
Ooit heeft ze prinses Beatrix mee op stap genomen door Amsterdam.

We zijn onder de indruk van het leven van deze bijzondere vrouw, van haar goedheid en liefde voor de mens. En wat een leed moet ze in al die jaren zijn tegengekomen.
Nadat we weer helemaal naar beneden zijn geklauterd nemen we afscheid van onze gids.
We laten een mooie fooi achter, het museum is immers gratis, dus een kleine bijdrage kunnen ze goed gebruiken.
Dan neemt Carla ons onder haar hoede en wandelen we door de rosse buurt.
Je verwacht er eigenlijk mooie slanke jonge meiden.
Maar voor zover we naar binnen durven kijken zien we voluptueuze vrouwen met dikke dijen en heel grote borsten.
Dat slingert zomaar voor onze ogen rond.
Ja, wij worden er niet warm of koud van, maar smaken verschillen.
We bewonderen de ingelegde messing straatsteen met een hand rondom een blote borst.

Ja, we zijn nu eenmaal in de rosse buurt.
Ook een prachtig beeld van majoor Bosshardt, zittend op een bankje passeren we.


Er is hier veel te zien.
Maar we gaan naar de Schreierstoren, waar we gaan lunchen.

En ook hier genieten we weer. Gezellig kletsen met elkaar en dan weer naar huis.

Tot volgende maand.