Vandaag gaan we naar Hoorn om het Museum van de Twintigste Eeuw te bezoeken. En Rita zou Rita niet zijn als ze niet zou zorgen voor speciaal vervoer dat voor ons klaarstaat op het station. Het speciale open busje brengt ons naar het museum waar de koffie en gebak op ons staat te wachten.

Rita heeft in verband met haar verjaardag (morgen)een prachtige taart laten maken

Het museum is een feest van herkenning. Het vertelt aan de hand van honderden voorwerpen en tientallen interieurs over het leven in de vorige eeuw. Hoe woonden onze (groot)ouders? Met welk speelgoed speelden onze kinderen? Wat voor winkels waren er? Hoe werd er gekookt? Wat deed men in de vrije tijd? Wat was er op radio of televisie te beleven?

Op dit soort vragen krijg je in dit nostalgisch museum antwoorden.
Er is immers heel veel veranderd in de afgelopen honderd jaar, thuis, op het werk, op school, in de winkels.
We nemen een duik in het verleden en verbazen ons over de vele ontwikkelingen.

Nu nemen we onze telefoon in de hand en hebben contact met wie we ook maar willen waar in de wereld. Dat was toch vijftig jaar geleden ondenkbaar.

Als we Margret van haar breiwerkje hebben kunnen losweken gaan we op weg naar “De Bontekoe”. Want we krijgen toch altijd weer trek na zo’n museum bezoek, hoe leuk het ook is.


We genieten van de lunch en kwebbelen nog na over wat we allemaal gezien hebben in het museum. En over de dingen die we eigenlijk alweer vergeten waren. Wat dat gebeurt ook natuurlijk; we vergeten de dingen. En in dit museum komen alle herinneringen weer boven.

Al met al een zeer geslaagde dag met dank aan Rita die altijd alles tot in de puntjes regelt.

We gaan lopend terug naar het station, de afstand valt mee en er is nog een hoop te zien onderweg. We zijn al vaker in Hoorn geweest maar het blijft een boeiende stad.